در روزهای گذشته بحث ملی گرایی دوباره در سبد مطبوعات و اخبار آمد اما اینبار نه به مانند سال های نه چندان دور دولت مصدق بلکه از دولت دوم احمدی نژاد بود.
اینترنت با همه بزرگی و جهانی مفهومش، کلمه ملی را در کنار خود دید. اما سناریو از سال های پیش برای دنیای دیتا و کامپیوتر نوشته شده بود . پورتال ملی ، ایمیل ملی ، موتور جست و جوی ملی و غیره همه و همه جزئی از این دنیای دتیای ملی هستند.
روآوردن به خدمات دولت الکترونیک شاید یکی از نمودهای جهانی شدن شمرده شده باشد اما نه در غالب ملی بلکه در شکل و اندازه دهکده جهانی . گذشته از تمام ایرادهایی که می توان به این طرح گرفت اما یکی از اهداف این پرونده که گویا کمتر به چشم آمده است مقابله با جهانی شدن می باشد و به نظر می رسد یکی از ابزارهای مقابله با دموکراسی می باشد.دنیای امروز دنیای استفاده بهینه و حداکثری از تکنولوژی های نوین در تمام زمینه های زندگی است و در همین راستا تبادل آزاد اطلاعات به روشهای نوین و تکنولوژیک یکی از دستاوردهای دموکراسی – لیبرالیستی- می باشد.با نگاهی به نحوه برخورد دیگر جکومتها به این مقوله می توان به سادگی دریافت که حکومتهای دموکراتیک در تلاش برای استفاده از تکنولوژی الکترونیکی و در دسترس قرار دادن آزاد جامعه در استفاده از این خدمات –اینترنتی- می باشند چرا که شاید به قول آبرهام درمان دردهای دموکراسی ، دموکراسی بیشتر باشد. پیغامی که پروژه های ملی امروز برای جامعه دارد نه همان پیغام ملی گرایی دولت مصدق می باشد که پیغام جامعه بسته و کنترلی می باشد.
جای تعجب دیگر اینگونه پروژه های نت ورکی آنگاه روشن می شود که امروزه زیرساختهای فنی اینترنت در کشور به نقطه ای رسیده که در پرسشی که از یکی از ارائه دهندگان اینترنت پر سرعت adsl در مورد خطوط تلفنی که از فیبر نوری استفاده می کنند داشتم دریافتم که به دلیل تحریم های اقتصادی جهانی – و نه ملی – دستگاه های مورد نیاز اینگونه خطوط برای دسترسی به خطوط اینترنت پر سرعت adsl امکان پذیر نمی باشد و یادر حالی خدماتی مانند وای مکس برای ما ایرانیان تازگی دارد که در کشورهای حتی همسایه هم سالهاست که بسیاری از شهرها به مانند کشورهای جهان اول در اکثر نقاط شهری دسترسی به اتصال شبکه جهانی اینترنت از طریق فن اوری های مشابه با سرعتهای قابل قبول و ارزان امکان پذیر است.
