علیرضا احمدی پناه
جایی برای کمی زندگی شاید گوشه ای از حقوقی باشد که برای خود حفظ کرده ام.اعتقاد به ماده 19 بیانه جهانی حقوق بشر دارم که عنوان می کند:
هر فردی حق آزادی عقیده و بیان دارد و این حق نستلزم آن است که کسی از داشتن عقاید خود بیم و نگرانی نداشته باشد و در کسب و دریافت و انتشار اطلاعات و افکار، به تمام وسایل ممکن بیان و بدون ملاحظات مرزی آزاد باشد.
دلتنگی هایم شعر است و عکاسی . به اطرافیانم توصیه دوستی با خودم را نمی کنم چونکه دوستی با من خیلی سخته .اما دوستانی دارم که مرا با صبوری خودشان تحمل می کنند و همگی به من لطف دارند.
اولین تجربه وبلاگ داشتنم خیلی شیرین نبوده و در نگاه داشتن وبلاگ سابقه خوبی ندارم . امیدوارم که اینجا را حفظ کنم
