کفر در زمین باقی می ماند اما ظلم هرگز

برای تمام ندا های سرزمینم
آن شب باران آمد
تو در خانه نبودی
زیر باران مانده بودی
بوی خاک تمام شهر را گرفته بود
من می دانستم زیر باران چتر نداری
تمام دکترها فردا تو را جواب می کردند
من تب کرده ام
اما تو انگار تمام سرمای زمستان را گرفته ای
درست در ابتدای تابستان
باران آمده بود
تمام صورت تو را گِل پوشانده بود
فردا تمام شهر عطر گُل های تو را می شناسد
تمام شهر خواب تو را می بیند.
2/4/1388

عجله ای در کار نیست

عجله اي در کار نيست

هميشه مي توان اين آخرين برگ را ورق زد

مي توان اين تقويم به دار کشيده را پايين آورد

و با شکوه هرچه تمام تر

يکسال را به درون سطل انداخت

و فرياد کشيد

سلام سال جديد .

عجله اي در کار نيست

مي توان تمام روز

                سال جديد را نگاه کرد

           و براي شکوفه ها از سرمايي که در راه است سخن گفت

تمام خيابان را با غرور مي توان پياده رفت

و در پايان روز

در اتاق مي توان تمام شب را گريست

براي سالي که گذشته است

و مويي که هرگز سياه نخواهد شد

هرگز عجله اي در کار نيست.

 

19/بهمن/1387

 

یک شعر برای یک دوست

این شعر به سعیده تقدیم شد، بخاطر تمام مهربانی هایش.با آرزوی بهترین ها

مي خواهم عبور کنم از تمام خيابان هاي دنيا

                   سر به هوا

                             سر به ابرها بسپارم

گوشه ذهنم هميشه سبز باشد

مي خواهم عبور کنم

                   مي خواهم آن سوي خيابان باشي

                   باران ببارد

                   چترم را باز کنم

                   زمين را زير چترمان بگيريم

                   مهرباني را دوره کنيم.

 

13/بهمن/1387

سلام.خیلی وقتها اتفاقاتی برای آدم می افته که باورشون سخته.وقتی چند سال پیش یکی از شعرهام را که خیلی وقت پیش تر نوشته بودم برام بدل به واقعیت شد هیچ وقت فکر نمی کردم که این رویه ادامه داشته باشه.اما حالا این امروز با یکی از کارهام مواجه شدم که یه کم می ترسونم.تجسم شعری که سال 85 نوشته بودم برام سخته.اما حالا امروز که این درد قدیمی داره شکستم می ده و مجبورم تن به تیغ بدم باید کارهایی خودم را جم و جور کنم.ترسناکه اما انگار چاره ای ندارم.

در انتهای راهرو

                دری سفید

                با دو چشم بزرگ گرد

                        که آنسوی جهان را با اضطراب می پائید.

در آنسوی در

        آغوش گرم زمین

                        و پرنده ای که به آسمان دل داده بود.

 

اردی بهشت/85

 

سلام.

دیشب بعد از ماهها شروع کردم به نوشتن .توی یه هوایی که خودم هم دوست دارم سه کار نوشتم که یکی از اونها داره ادیت میشه و البته شاید هیچ وقت هم نشه توی مکان عمومی نوشت یا خوندش.نمی دونم .به خودم میگم بزار حالا ادیت بشه …پس تا بعد.فعلا یکی از اونها را پایین می نویسم.

زمانی باغچه گل داشت

                          در تمام فصل تابستان

                                   هر روز می توانستی

                                             شاخه ای را هدیه بدهی

           و باغچه هرگز غمگین نمی شد.

یک شعر قدیمی

آیا درخت زیتون پیر

                        دوباره به بار خواهد نشست؟

پدرم می گوید

                در آن سوی دیوارهای حائل

                مردمان در ظلمات مطلق دلهایشان

                                                ستاره ای کاغذی

                                                بر بلندای آسمان چسبانده اند.

حالا می فهمم

                وقتی آدم های آهنی

                سوار بر اسب های آهنی

                        از آن سوی دیوارهای بلند

                                                به جانب کوچه های ما می آیند

                        تنها

                                به جست و جوی ستاره های کودکی امان هستند

                و پاسخ

                        سنگی است ،

                        هر چند کوچک ،

                        اما بی شک

                        مقدس تر از هر سنگی

                                        که پدرانمان در جمرات پرتاب کردند.

آه

درخت زیتون پیر

                براستی آیا تو آخرین بازمانده از قبیله ای خوشبخت هستی؟

ای کاش ،

        ای کاش به بار می نشستی

                                تا پاسخ تمام کاخ های زیتون نشان

                                تو را نمی خواهمت باشد.

تیر/83

یک تقدیم

برای کسی که انگیزه جنگیدن است و مهربانی ست استوار.کسی که خودش می داند چقدر دلم برایش تنگ است.

 

 

سایه ات را بگو بیاید

                       بیاید کنار همین خورشیدِ همیشه رو بهِ غروب دراز بکشد

سایه ات را بگوً

                   روی این شنهایِ انتهایِ زمینً

                   روی دست های مهربانِ مادرانمان

                                                          دراز بکشد

                                                          خواب ببیند.

من آشنایانِ بسیاری را می شناسم

       من بسیاری از آشنایانِ کوچه باغ های روبه اردی بهشت را می شناسم

                   من تو را می شناسم

                                      بانو

سایه ات را بگو بیاید

                          بانو

من خسته ام

می خواهم روی همین شنها

همینجا آرام بخوابم.

 

20/شهریور/87

تنهایی

سکوت خانه را باور می کنم

        با لیوانی از چای داغ به اتاق می روم

                آرام بر صندلی رو به آفتاب پائیزی می نشینم

از پشت پنجره

                برای برگهای رها در باغ

                                                از زمستانی که در راه است سخن می گویم

و برای قاصدکها

                از رویای نیما می گویم:

                                        » خبری نیست مرا»

سکوت خانه را باور می کنم

                                تنهائیم را باور می کنم.

احمدی پناه

18/آبان /87

درون شهر

          باسنگینی خاطرات شبانه ات راه می افتی

از هجوم نگاه ها می گریزی

          هراسان بدرون کوچه نا آشنا می دوی

می ایستی

چشم می گشایی

کسی نیست

کوچه نا آشنا سکوت می کند

راه می افتی

زیر لب زمزمه می کنی

                                      «چیزی نیست

                                                          خودم را فراموش کرده ام».

 

17/آبان/87

در انتظار استقبال قاصدکهاست

ابر سفید بزرگی که بر بالای شهر مانده است.

مرداد87-اراک